Yüzyıllar önce, Balıkesir'in Sındırgı ovasında yaşayan genç bir kadın vardı.
Kimileri ona çiftçi dedi.
Kimileri şifacı.
Kimileri ise yalnızca...
Toprağın Kızı.
Toprağın dilini bilirdi.
Yağmurun kokusundan mevsimi,
rüzgârın yönünden bereketi,
güneşin sıcaklığından zamanı anlardı.
Bir yaz, bütün köy hasada hazırlanırken o bekledi.
"Neyi bekliyorsun?" diye sordular.
Gökyüzüne baktı.
Ve yalnızca şu sözleri söyledi:
"Ay henüz domateslerin sırrını mühürlemedi."

O gece dolunay kızıl bir taç gibi yükseldi.
Toprak serinledi.
Rüzgâr dindi.
Sabah olduğunda herkes aynı gerçeği tattı.
Domates daha canlıydı.
Biber daha zengin aromalıydı.
Lezzet ise hafızalarda kaldı.
Toprağın Kızı gülümsedi.
Ve yalnızca bir cümle söyledi.
"Güneş gücü verir. Ay lezzeti korur."
O günden sonra hasat, güneşin altında değil; gecenin serinliğinde yapılmaya başlandı.

Yıllar geçti.
Krallıklar kuruldu.
Krallıklar yıkıldı.
Nesiller değişti.
Ama Sındırgı'da o söz hiç unutulmadı.
Bugün bilim, bu geleneğin neden işe yaradığını açıklıyor.
Biz ise yalnızca şunu biliyoruz:
Doğa, en güzel armağanlarını acele edenlere değil; beklemeyi bilenlere sunar.
Ve kuşaktan kuşağa aktarılan bir üretim kültürüdür.
İşte DiaLuna bu mirasın bugünkü adıdır.
Ürünlerimizi gecenin serinliğinde hasat ediyor,
üretimimizi sınırlı partiler hâlinde gerçekleştiriyoruz.
Çünkü gerçek lezzet,
aceleyle değil, sabırla doğar.

Derler ki...
Dolunay gecelerinde bazı çiftçiler hasada başlamadan önce sessizce gökyüzüne bakar.
Ne bir dua ederler.
Ne de bir dilek tutarlar.
Sadece beklerler.
Çünkü bilirler...
Güneş ürünü büyütür.
Ay lezzeti korur.
Belki Kızıl Ay Gecesi yalnızca bir efsanedir.
Belki de hâlâ Sındırgı ovalarında yaşamaktadır.
Bunu kimse bilemez.
Ama bazı efsaneler...
Hiç kaybolmaz.
Toprak onları hâlâ hatırlar.

DIALUNA
Gece Hasadı. Sonsuza Dek Hatırlanan Lezzet…